Guruji is the "light divine" that came on earth to bless and enlighten humanity. On 7th July 1954, the sun rose in Dugri village at Malerkotla, Punjab (India), to herald the birth of Guruji in a hamlet. Guruji spent the early stages of his life around Dugri, went to school and college and finally graduated with a Masters degree each in economics and political science. He had a spark of spirituality in him right from childhood--say those who knew him then.
It did not take long for the spark to get fully lit; the shower of Guruji's blessings began to fall on the earth to lessen the sufferings of hundreds of thousands of people. Guruji sat at various places including Jalandhar, Chandigarh, Panchkula and New Delhi--and satsangs1 began happening. It was here that people came from all over India and other parts of the world to seek his blessings. The tea and langar prasad (blessed food) served at Guruji's satsang had his special divine blessings. The devotees experienced his grace in various forms: incurable diseases were healed and the entire matrix of problems ranging from legal to financial to emotional were solved. Some members of the sangat also had divine darshans (visions) of deities. There was nothing impossible for Guruji, for he wrote fate, and could re-write it.
Guruji's doors were open to the high and low, poor and rich, and people of all religious affiliations. From the most ordinary of men to the most powerful of politicians, businessmen, bureaucrats, armed service personnel, doctors, and professionals, everyone came to seek his blessings. All were equally in need of him and Guruji blessed all alike. Those sitting close to him, touching his feet, benefitted as much as those seeking his blessing in their prayers anywhere in the world. What mattered most was complete surrender and unconditional faith reposed in him. Guruji was a giver, he never expected or took anything from anyone. "Kalyan karta", Guruji would say and "Blessings always" is what the devotee would get. He once explained that his "Blessings always" were not for this life alone, but ended with nirvana.
Guruji never delivered any sermons or prescribed any rituals, yet his message was received by the devotee in ways known only to the devotee. This "connection" with him was not only elevating and energizing but also a deeply transforming one. It lifted the devotees life to a level where joy, fulfillment and peace came easy. Guruji's form exuded a divine fragrance, similar to roses. Even today, his fragrance is felt as proof of his presence by his devotees.
Guruji took mahasamadhi2 on 31st May 2007. He left no successor : for the "light divine" there is none. His emphasis was that the devotee always get connected "directly" with him , and more so, through the medium of prayers and meditation. Guruji has a temple, popularly known as Bade Mandir located at Bhatti mines in South Delhi. Today, when Guruji is no more in his mortal guise, his blessings are working the same wonders, with his grace falling equally on those who never met him in their lifetime.
1Satsang: the company of the "highest truth", the company of a Guru; an assembly of persons who listen to, talk about, and assimilate the truth
2Mahasamadhi: the act of consciously and intentionally leaving one's body at the time of death
गुरुजी एक दिव्य प्रकाश है जो कि मानवता को आशीर्वाद और ज्ञान देने के लिए पृथ्वी पर आए थे. पंजाब के मलेरकोटला जिले के डूगरी गाँव में, 7 जुलाई 1954 के सूर्योदय ने गुरूजी के जन्म की घोषणा की. गुरूजी ने अपना प्रारम्भिक जीवन डूगरी के आसपास ही बीताया, वहीं स्कूल गए, वहीं कॉलेज गए, और वहीं से अर्थशास्त्र और राजनीतिशास्त्र में स्नातक की डिग्री प्राप्त की. लोग कहते हैं कि उनमें बचपन से ही आध्यात्मिकता की एक चिंगारी थी.
उस चिंगारी को पूर्ण रूप से दीप बनने में ज्यादा वक्त नहीं लगा; गुरुजी के आशीर्वाद की गंगा सैकड़ों हज़ारों लोगो का दु:ख-दर्द कम करने के लिए बहने लगी. गुरुजी जालंधर, चंडीगढ़, पंचकूला और नई दिल्ली सहित विभिन्न स्थानों पर बैठने लगें और यहीं से सतसंग की शुरुआत हुई. यहाँ उनका आशीर्वाद लेने के लिए भारत और दुनिया के अन्य भागों से दूर-दूर से लोग आते थे. गुरुजी के सत्संग में चाय और लंगर प्रसाद दिया जाता था जिनमें गूरूजी का विशेष दिव्य आशीर्वाद और दिव्य शक्ति होती थी. भक्तों को गुरूजी की कृपा का अनुभव विभिन्न रूपों में हुआ: असाध्य रोग दूर हुए, और तमाम सारी समस्याए -आर्थिक, मानसिक, शारीरिक, कानूनी आदि - हल हुईं. कुछ भक्तों को तो देवताओं के दिव्य दर्शन भी हुए. गुरुजी के लिए कुछ भी असंभव नहीं था, क्योंकि उन्होंने ही भाग्य लिखा था और उसे वे बदल भी सकते थे.
गुरुजी के दरवाजे सभी लोगों के लिए समान रूप से खुले थे - चाहे वे उच्च वर्ग के हो या निम्न वर्ग के, गरीब हो या अमीर, या किसी भी धर्म-सम्प्रदाय के हो.साधारण से साधारण आदमी, और बड़े से बड़े आदमी उनके पास आशीर्वाद लेने आते थे. राजनेताओं, व्यवसायियों, नौकरशाहों, सशस्त्र सेवा कर्मियों, डॉक्टरों, और अन्य व्यवसायिओं की लाईन लगी रहती थी. सब को उनकी ज़रूरत थी और गुरुजी ने बिना किसी भेदभाव के सबको समान रूप से आशीर्वाद दिया. जो लोग उनके पास बैठते थे, उनके चरण छूते थे, उन्हें भी उतना ही फ़ायदा मिलता था जितना कि विश्व के किसी भी कोने में बैठे श्रद्धालुओं को. सबसे अहम बात थी भक्त का सम्पूर्ण आत्म-समर्पण और गुरुजी में अडिग विश्वास. गुरुजी दाता थे, उन्होंने कभी किसी से कुछ नहीं लिया और न ही लेने की उम्मीद रखी. गुरुजी कहते थे "कल्याण कर दित्ता," और वो ये भी कहते थे कि मेरा आशीर्वाद तुम्हारे साथ हमेशा रहेगा. और हमेशा का मतलब यह नहीं कि सिर्फ़ इस जनम में. उन्का कहना था कि उनका आशीर्वाद भक्त के साथ भक्त के निर्वाण तक रहेगा
गुरुजी ने कभी कोई उपदेश नहीं दिया. कभी कोई रस्म निर्धारित नहीं की. फिर भी उनका संदेश भक्त तक कैसे पहुँच जाता था, यह केवल भक्त ही बता सकता है. इस विशेष "सम्बंध" से भक्त को न केवल खुशी और स्फ़ूर्ति मिलती थी, बल्कि इसकी वजह से भक्त में एक गहरा बदलाव भी आता था. भक्त एक ऐसे स्तर पर पहूँच जाता था जहाँ आनंद, तृप्ति और शांति एक साथ आसानी से मिल जाते थे. गुरुजी के चारो ओर दिव्य सुगंध रहती थी, मानों गुलाब के फूल खिले हो. आज भी उनकी खुशबू उनके भक्तों को गूरूजी के होने का अहसास दिलाती है.
31 मई 2007 को गूरूजी ने महामाधि ली. उन्होंने कोई उत्तराधिकारी नहीं छोड़ा. क्योंकि दिव्य प्रकाश का कोई उत्तराधिकारी नहीं होता. ऊनका कहना था कि भक्त को गुरूजी से सीधे जुड़ना चाहिए, और वो भी प्रार्थना और ध्यान के माध्यम से. गुरुजी का एक मंदिर है, जो कि बड़े मंदिर के नाम से जाना जाता है. यह मंदिर दक्षिण दिल्ली में भाटी माईन्स के पास है. आज, जब गुरुजी अपने नश्वर रूप में नहीं है, उनका आशीर्वाद पहले ही की तरह प्रभावी और शक्तिशाली है - और उन सब पर भी उनकी समान अनुकम्पा है जो उनसे कभी मिले ही नहीं.
ਗੁਰੂ ਜੀ ਰੱਬੀ ਨੂਰ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਹਨ ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਲਈ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਏ। 7 ਜੁਲਾਈ 1954 ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਡੁਗਰੀ ਪਿੰਡ (ਜੋ ਮਲੇਰਕੋਟਲਾ, ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ) ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਉਨਾਂ ਦਾ ਮੁੱਢਲਾ ਜੀਵਨ ਡੁਗਰੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਤੀਤ ਹੋਇਆ। ਸਕੂਲ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਦ ਉਹ ਕਾਲਜ ਗਏ ਜਿਥੇ ਉਨਾਂ ਨੇ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਐਮ ਏ ਦੀਆਂ ਡਿਗਰੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ । ਜੋ ਲੋਕ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਰੂਹਾਨੀ ਝਲਕ ਦਿਖਾਈ ਦੇਂਦੀ ਸੀ।
ਇਹ ਰੂਹਾਨੀ ਝਲਕ ਛੇਤੀ ਹੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ ਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਡੇਰੇ ਲਾਏ – ਜਲੰਧਰ, ਪੰਚਕੂਲਾ, ਚੰਡੀਗੜ, ਦਿੱਲੀ – ਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਸਤਸੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਣ ਲਈ ਲੋਕ ਦੇਸ਼ ਤੇ ਬਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਤਸੰਗ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਤੇ ਲੰਗਰ ਵਰਤਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਜੀ ਰਹਿਮਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ। ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਮੇਹਰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ, ਆਰਥਕ ਤੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਹੱਲ। ਕਈ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਅਲੌਕਿਕ ਸਰੂਪਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦਾ ਸੁਭਾਗ ਪਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਲਈ ਕੁੱਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਤਕਦੀਰ ਲਿਖ ਤੇ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਰ ਵੱਡੇ ਛੋਟੇ, ਅਮੀਰ ਗਰੀਬ, ਤੇ ਹਰ ਧਰਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਖੁੱਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਸਧਾਰਨ ਆਦਮੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਸਿਆਸਤਦਾਨ, ਸਰਕਾਰੀ ਕਰਮਚਾਰੀ, ਫੌਜ ਦੇ ਅਫਸਰ, ਡਾਕਟਰ, ਤੇ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਉਨਾਂ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਣ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਲਈ ਸਭ ਲੋਕ ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਸਨ ਤੇ ਉਨਾਂ ਦੀ ਮੇਹਰ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਸਭ ਲਈ ਖੁੱਲੇ ਸਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠਦੇ ਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਸਪਰਸ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਉਹੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਦਾ ਜੋ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਜਦ ਉਹ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦੇ। ਪਰ ਇਸ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨੂੰ ਪਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਅਰਪਨ ਕਰਦੇ ਤੇ ਉਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦੇ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਸੱਭ ਦੀਆਂ ਮੰਨਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਪਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲੋਂ ਕੁੱਝ ਵੀ ਮੰਗਦੇ ਜਾਂ ਲੈਂਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਉਹ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ “ਕਲਿਆਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ” ਆਖਦੇ ਤਾਂ ਉਸ ਸੇਵਕ ਲਈ ਉਨਾਂ ਦੀ ਰਹਿਮਤ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਖੁੱਲ ਜਾਂਦੇ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਿਹਾ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਨਾਂ ਦਾ “ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ” ਇਸ ਜਨਮ ਤੱਕ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਤੱਕ ਵੀ ਸੇਵਕ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਦੀ ਭਾਸ਼ਣ ਜਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦੇ ਸਨ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਰੀਤਾਂ ਤੇ ਜੋਰ ਦੇਂਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਨਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਤੱਕ ਇਸ ਤਰਾਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਸਿਰਫ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਹੀ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਜੋ ਵੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਹੀ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਜੁੜਣ ਨਾਲ ਉਸ ਸੇਵਕ ਦਾ ਜੀਵਨ ਹੀ ਸੁਧਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਬੰਧ ਏਨਾਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸੁੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਸੇਵਕ ਦਾ ਜੀਵਨ ਸੁੱਖ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਹੋਂਦ ਸੁਗੰਧ ਦਾ ਸੋਮਾ ਸੀ। ਅੱਜ ਵੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਗੁਲਾਬ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਜੇਹੀ ਇਸ ਸੁਗੰਧ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਹੋਂਦ ਦਾ ਸਬੂਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
31 ਮਈ 2007 ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਮਹਾਂਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜਾਨਸ਼ੀਨ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਗਏ। ਰੱਬੀ ਨੂਰ ਦਾ ਕੋਈ ਜਾਨਸ਼ੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਆਖਦੇ ਸਨ ਕਿ ਸੱਚੇ ਮਨੋਂ ਕੀਤੀ ਅਰਦਾਸ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੁਆਰਾ ਉਨਾਂ ਦਾ ਸੇਵਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਉਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਮੰਦਿਰ ਜੋ ਬੜੇ ਮੰਦਿਰ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਦੱਖਣੀ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਭੱਟੀ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਅੱਜ ਜਦ ਕਿ ਗੁਰੂ ਜੀ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਉਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰਹਿਮਤਾਂ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ ਉਸੇ ਤਰਾਂ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਮੇਹਰ ਉਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਵੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।